Over teveel en te weinig testosteron

De laatste weken is het tot me doorgedrongen dat... jullie af en toe toch een blik op die blog werpen! Daarom nog een laatste post vooraleer ik terug voet zet op Belgische bodem. Ah Belgique belsik... afgezien van het weertje valt er weinig op af te dingen... Alsof de beschilderde pirogue na maanden op zee eindelijk de kust nadert. Gelukkig heeft de passagier een geldig paspoort.

Dakar heeft het niet gemakkelijk. De regen is niet al te hevig, maar zelfs de nieuwe infrastructuur kan het niet al te goed aan. Het gevolg is dat die dure nieuwe wegen soms volledig onder water staan. Gisteren een straat ingewandeld die vol stond met afvalwater. Enkele maten hadden geprobeerd de straat te mobiliseren: iedereen legt wat samen om de boel op te kuisen, maar niemand was geïnteresseerd. De 'hivernage' is zoals steeds ook een moeilijke periode omdat de prijzen stijgen. En dit jaar is alles uitzonderlijk duur... benzine, rijst, vis, elektriciteit. Gelukkig bespaart de elektriciteitsmaatschappij voor jou: elk dag urenlange coupures. Maar ik heb ontdekt dat ook gesmolten coco-ijscrème smaakt.

Twee weken geleden het laatste weekend van de Senegalese 'lutte' meegemaakt in het stadium Anta Diop. Enorme kerels met een vodje rond hun middel die elkaar ofwel op de grond trachten te gooien, ofwel uit de kring proberen duwen... een kruising tussen judo en sumo eigenlijk. Soms mag er ook gebokst worden, met de blote hand. Nogal een agressieve sport dus, en Senegalezen zijn er echt helemaal door begeesterd. Alleen sloeg het enthousiasme iets te ver door in het stadium, en begonnen hier en daar de toeschouwers op de tribunes... tja, op elkaars muil te slaan eigenlijk. Hooliganisme!

Even later kwam Griet dan langs voor een klein weekje, dankzij Air Senegal mocht ze nog een dagje langer blijven ook... wat attent! Het is 4 dagen Popenguine geworden. Huisje gehuurd op het strand.

Nog één anekdote dan. Sur un sujet particulier: homosexualiteit. Ik herinner me dat Ecuadoraanse homo's die zich publiekelijk uitten al eens van de malecón werden gekieperd, recht het water in. Hier in Dakar is de situatie niet veel beter. Ik had al gehoord van regelrecht racisme, ook bij jonge, goed opgeleide mensen, en dus legde ik de kwestie voor aan een collega. Niet de eerste de beste collega: een vrijgevochten, feministische vrouw van begin de dertig, die zelfs klachtenbrieven schrijft naar diensten of bedrijven waarvan ze vindt dat ze niet goed behandeld wordt (zo'n 95% van alle diensten en bedrijven hier). I love the woman! Nu, homosexuelen waren volgens haar "malades", "dégénérés", "handicapés".

Liefs, en misschien tot binnenkort.
.